Dziennik_

Trudno o lepsze miejsce do kontemplacji niż, stary, zaniedbany, pokryty mchem cmentarz. Nawet średnio inteligentnemu człowiekowi, widok zimnego epitafium penetruje dogłębnie otchłanie szarych komórek. Bycie aktorem podrzędnej sztuki, wymaga nie lada wysiłku. Niechęć, przenika konieczność, zaś wolę, nadzieję, wiarę, melancholijna oczywistość. Kości zostały rzucone, emigracyjna konieczność stała się faktem. Teoretycznie byłem w posiadaniu wszystkiego, o [...]